حقیقت می سوزاند....

 می دونستی هیچ ستاره ای نتونسته مدت زیادی روی زمین زندگی کنه..!

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

حتی نوترین کفشها هم نمی تونند نگاه من رو نسبت به کفشهای کهنه عوض کنند..!

صداهایی رو که نباید بشنوی، می شنوی

آدمهایی رو که نباید ببینی،می بینی

جایی که نباید باشی،هستی

بودنم را بی هیچ تفکری اثبات خواهم کرد..

می دانم ...تنها تو مرا خواهی دید....

وقتی که می خندم اندیشیدنم متوقف می شه!
غیر ممکنه که بخندی و در عین حال بیندیشی..

تا حالا بیش از ۸ بار شده که این فیلم و دیدم و باز هم اگر ببینم می دونم می زنم زیر گریه٬ چون که دلم به حال خودمو امسال مثل اینا می سوزه که راه دل و انتخاب کردن.................

آخرشم می رم سراغ سنتورمو با چشمهای سرخم زرد ملیجه صبا رو می زنم...

هیچکس نمی تونه بفهمه که چه حالی دارم..هیچکسسسسسسسسس

 (سنتوری)

     فیلمی از داریوش مهرجویی 

زیر سایه ای سر بلند٬ به پیچکی می اندیشم که دست از سرت بر نداشت و تبر

تنها چیزی بود که آسوده ات می ساخت.

به تو پناه نیاوردم که این گونه مرا راندی و این اولین دروغی ست که می نویسم.

پیر مردی از کنارم گذشت آینده ات را مرور می کنم شاید شبی عصا به دست روزهای جوانی ات را پشیمان شوی .

حالا اشک های آسمان یخ می زنند ٬من بیدی نبودم که به این سادگی بلرزم و لرزش دستانم فقط برای این بود که گمان می کردم نگاهت بر چشمی دیگر لغزید.

امروز توی یه جاده ای رفتم و رفتم و رفتم...

تنهای تنها خیلی عقبم و نگاه کردم منتظر بودم بیایی ولی نیومدی....

انتظار خیلی سخته٬خیلی خیلی سخته ٬

مدتها بود که بغض کهنه ای تو گلوم جا خوش کرده بود بلاخره توی این جاده ی بی انتها ترکید..